Volleyball VNL

เสียงกองเชียร์ดังจนมือสั่นก่อนเสิร์ฟ สร้างกิจวัตรสั้นๆ ให้ใจนิ่ง

เสียงกองเชียร์ดังจนมือสั่นก่อนเสิร์ฟ สร้างกิจวัตรสั้นๆ ให้ใจนิ่ง
ที่มา: Wikimedia Commons

ไฟในโรงยิมสว่างจ้ากว่าตอนซ้อม เสียงกลองจากอัฒจันทร์ดังสะท้อนหลังคาเหล็ก มีคนตะโกนชื่อทีมฝั่งตรงข้ามประสานกันเป็นจังหวะ ผู้ตัดสินเป่านกหวีด แล้วลูกวอลเลย์บอลก็ถูกส่งมาอยู่ในมือคุณ ตอนนั้นเองที่นิ้วเริ่มสั่นนิดๆ ทั้งที่เสิร์ฟลูกแบบนี้มาเป็นร้อยครั้งแล้ว

อาการแบบนี้เกิดกับผู้เล่นทุกระดับ เพราะการเสิร์ฟเป็นจังหวะเดียวในเกมที่ทุกสายตาจ้องมาที่เราคนเดียว และเราต้องเป็นคนเริ่มเอง ไม่มีลูกจากใครให้ตอบสนอง ใจจึงมีเวลาว่างพอที่จะคิดฟุ้งไปไกล

สิ่งที่ช่วยได้ไม่ใช่การบอกตัวเองว่า “อย่าตื่นเต้น” แต่คือการให้ร่างกายมีงานที่คุ้นเคยทำในช่วงไม่กี่วินาทีนั้น กิจวัตรก่อนเสิร์ฟที่ดีควรสั้น ทำเหมือนเดิมทุกลูก และไม่ขึ้นกับว่าเสียงรอบตัวดังแค่ไหน ตัวอย่างลำดับที่หลายคนใช้ เช่น

คำที่พูดกับตัวเองควรเป็นคำสั่งเรื่องท่าทาง ไม่ใช่คำขู่ตัวเองอย่าง “อย่าเสียนะ” เพราะใจมักจับคำว่า “เสีย” ได้ชัดกว่าคำว่า “อย่า” ถ้ายังไม่แน่ใจว่าควรบอกตัวเองเรื่องอะไร ลองย้อนดูพื้นฐานของการตบและการเสิร์ฟที่มือโปรใช้ แล้วเลือกจุดเดียวที่ตัวเองพลาดบ่อยที่สุดมาเป็นคำเตือนใจ

เสียงกองเชียร์ ผลแต้ม และสายตาคนดู เป็นสิ่งที่เราควบคุมไม่ได้ ส่วนสิ่งที่ควบคุมได้มีอยู่ไม่กี่อย่าง คือเท้าวางตรงไหน โยนลูกสูงเท่าไร และแขนตามลูกไปจนสุดหรือไม่ ยิ่งใจกลับมาอยู่กับเรื่องเล็กๆ เหล่านี้ เสียงรอบข้างก็ค่อยๆ กลายเป็นเสียงพื้นหลัง เหมือนคนที่ฝึกอ่านหนังสือให้รู้เรื่องในบ้านที่มีเสียงอยู่ตลอดเวลา จนเสียงทีวีหรือเสียงคุยกันไม่ดึงความสนใจไปได้อีก

แล้วถ้าเสิร์ฟเสียล่ะ ลูกนั้นจบไปแล้ว การยืนโทษตัวเองระหว่างเดินกลับตำแหน่งไม่ได้ทำให้แต้มคืนมา ผู้เล่นบางคนใช้วิธีง่ายๆ อย่างปัดมือที่กางเกงหนึ่งครั้งเหมือนปัดฝุ่นทิ้ง แล้วหันไปบอกเพื่อนว่า “เอาใหม่” เป็นสัญญาณให้ตัวเองว่าเรื่องนั้นวางลงแล้ว รอบหน้าที่ลูกมาถึงมือ ค่อยเริ่มกิจวัตรเดิมจากศูนย์

กิจวัตรนี้จะใช้ได้จริงในวันแข่งก็ต่อเมื่อซ้อมมาก่อน ลองทำทุกครั้งที่เสิร์ฟในการซ้อม แม้แต่ตอนเสิร์ฟเล่นๆ ก่อนเกม จนมันกลายเป็นนิสัยที่ไม่ต้องคิด ถ้าลูกเสิร์ฟยังไม่ค่อยข้ามตาข่าย ควรแก้ส่วนนั้นควบคู่ไปด้วย อ่านแนวทางได้ในเรื่องการเสิร์ฟมือบนให้ข้ามตาข่ายได้สม่ำเสมอ เพราะความมั่นใจที่แท้จริงก็มาจากการรู้ว่าท่าของเราไว้ใจได้

กิจวัตรสั้นๆ แบบนี้ต่างจากพิธีนำโชคตรงที่ทุกขั้นมีเหตุผลทางร่างกายรองรับ ใครที่มีทั้งสองอย่างอยู่แล้วก็ไม่ผิดอะไร อ่านมุมมองเรื่องนี้เพิ่มได้ในบทเรื่องถุงเท้าคู่เดิมกับการไหว้พระก่อนลงสนาม

กิจวัตรไม่ได้ทำให้มือหายสั่นทุกครั้ง บางวันใจก็เต้นแรงอยู่ดี และนั่นไม่ได้แปลว่าคุณเตรียมตัวไม่ดี มือที่สั่นนิดๆ แต่ยังโยนลูกขึ้นไปได้ ก็คือมือของคนที่กล้ายืนตรงนั้นแล้ว