Volleyball VNL

ทีมขอชาเลนจ์แล้วภาพรีเพลย์ขึ้นจอใหญ่ แฟนวอลเลย์บอลควรดูตรงไหน

ทีมขอชาเลนจ์แล้วภาพรีเพลย์ขึ้นจอใหญ่ แฟนวอลเลย์บอลควรดูตรงไหน
ที่มา: Wikimedia Commons

เสียงกลองบนอัฒจันทร์เงียบลงพร้อมกันทั้งฝั่ง ลูกตบเฉียดปลายนิ้วบล็อกแล้วตกลงใกล้เส้นหลัง ผู้ตัดสินชี้ไปทางหนึ่ง แต่โค้ชอีกฝั่งยกมือส่งสัญญาณขอตรวจสอบ ไม่กี่อึดใจต่อมา ภาพช้าก็ขึ้นบนจอใหญ่เหนือสนาม คนทั้งยิมเงยหน้าดูพร้อมกัน บางคนตะโกนว่าออก บางคนยืนยันว่าโดนมือ

ช่วงเวลาไม่กี่สิบวินาทีนี้สนุกที่สุดอย่างหนึ่งของการดูวอลเลย์บอลยุคนี้ แต่จะสนุกกว่าเดิมถ้ารู้ว่าควรมองตรงไหนของภาพ

ทีมขอดูวิดีโอได้เมื่อไร

การขอตรวจสอบวิดีโอ หรือที่แฟนเรียกกันว่าชาเลนจ์ เป็นสิทธิ์ที่ทีมใช้ได้ตามระเบียบของรายการนั้นๆ แต่ละรายการกำหนดจำนวนครั้ง ช่วงเวลาที่ขอได้ และเรื่องที่ขอดูได้ไม่เหมือนกัน การแข่งระดับสโมสรหรือรายการเล็กบางรายการก็ไม่มีระบบนี้เลย ถ้าอยากรู้รายละเอียดของรายการที่กำลังดู ให้ตรวจสอบจากระเบียบที่ผู้จัดหรือสมาคมประกาศ

สิ่งที่ควรรู้ไว้คือ ชาเลนจ์ไม่ได้มีไว้ให้ทีมเถียงกรรมการได้ทุกลูก มันเป็นเครื่องมือแก้จังหวะที่ตาคนตัดสินอาจมองพลาดได้จริง ทีมที่ใช้เป็นจะเก็บสิทธิ์ไว้สำหรับแต้มที่มีผลต่อเกม ไม่ใช่ใช้เพื่อเบรกจังหวะคู่แข่งเฉยๆ

ใครยังไม่แน่ใจเรื่องพื้นฐานอย่างการแตะลูกสามครั้งหรือการห้ามแตะตาข่าย ลองทบทวนกติกาเบื้องต้นที่มือใหม่ควรรู้ก่อนนั่งดู จะช่วยให้เข้าใจว่าทำไมแต้มนั้นถึงถูกขอดู

จังหวะที่มักถูกขอตรวจสอบ และจุดที่ควรจ้อง

แต่ละเรื่องมีจุดชี้ขาดต่างกัน ถ้ารู้ก่อนว่าคำถามคืออะไร ตาจะไปหยุดตรงจุดนั้นได้เร็วขึ้น

ลูกออกหรือลูกใน ดูจังหวะแรกที่ลูกแตะพื้น ไม่ใช่ตอนที่ลูกเด้งกลิ้งไปแล้ว ส่วนของลูกที่ทับเส้นแม้เพียงเล็กน้อยมักนับเป็นลูกใน ภาพที่ถ่ายใกล้พื้นจะบอกได้ชัดกว่าภาพมุมกว้าง

ทัชบล็อก คำถามคือลูกเฉียดมือหรือนิ้วของฝ่ายบล็อกหรือเปล่า ให้ดูปลายนิ้ว ทิศทางลูกที่เปลี่ยนเล็กน้อยหลังผ่านมือ และการกระดิกของนิ้วที่โดนแรงกระทบ

แตะตาข่าย ดูส่วนบนของตาข่ายและแถบขาวด้านบนขณะผู้เล่นกำลังเล่นลูก การเคลื่อนไหวของตาข่ายที่เกิดจากลูกกระแทกต่างจากการที่ร่างกายผู้เล่นไปโดน

เหยียบเส้น ทั้งเส้นหลังตอนเสิร์ฟและเส้นกลางสนามใต้ตาข่าย ให้จ้องที่ส้นเท้าหรือปลายเท้า ณ วินาทีที่เท้าแตะพื้น

ทำไมบางครั้งภาพก็ยังไม่ชัดพอ

แฟนบางคนหงุดหงิดเมื่อดูภาพซ้ำหลายรอบแล้วผลยังเป็นแบบเดิม ทั้งที่ตัวเองมั่นใจว่าเห็นอีกอย่าง ความจริงคือภาพรีเพลย์มีข้อจำกัด มุมกล้องอาจถูกตัวผู้เล่นบัง ลูกที่วิ่งเร็วมากอาจอยู่ระหว่างสองเฟรมพอดี หรือภาพที่ขึ้นจอใหญ่อาจไม่ใช่มุมเดียวกับที่ผู้ตัดสินใช้ตัดสิน

เมื่อหลักฐานไม่ชัดพอจะกลับคำ ผลเดิมบนสนามจึงมักถูกยืนไว้ ซึ่งเป็นหลักที่ทำให้ระบบนี้ไม่กลายเป็นการเดากันใหม่ อ่านเพิ่มได้ว่าภาพจากแต่ละมุมกล้องของการถ่ายทอดเห็นอะไรได้หรือมองไม่เห็นอะไร

ส่วนคนที่สงสัยว่าทำไมภาพบนจอในยิมถึงยังชัดแม้นั่งอยู่แถวบนสุด เบื้องหลังคืออีกโลกหนึ่งของเทคโนโลยีจอขนาดใหญ่ที่ติดตั้งในสนามแข่งขัน ซึ่งต้องสว่างพอให้คนทั้งสนามมองเห็นพร้อมกัน

ถาม-ตอบท้ายบท

ระหว่างรอผล แฟนควรทำอะไร

เชียร์ทีมตัวเองได้เต็มที่ แต่ไม่โห่ใส่ผู้ตัดสินหรือผู้เล่นฝั่งตรงข้าม และไม่ขว้างของลงสนาม ผลจะออกมาทางไหนก็ตาม ทุกคนในสนามกำลังรอคำตอบเดียวกัน

ถ้าดูจากบ้านแล้วเห็นต่างจากผลตัดสิน ผิดตรงไหน

ไม่จำเป็นต้องมีใครผิด ภาพที่แฟนเห็นทางจออาจเป็นคนละมุมกับที่ใช้ตัดสินจริง การถกเถียงกันสนุกๆ ได้ แต่ควรจำไว้ว่าเราไม่ได้เห็นทุกมุมเหมือนทีมงานตรวจสอบ

ชาเลนจ์มีในการแข่งทุกระดับไหม

ไม่ใช่ทุกรายการ ระบบนี้ต้องใช้อุปกรณ์และทีมงาน รายการที่มีบ่อยคือการแข่งระดับนานาชาติอย่างเวทีลีกประจำปีที่แฟนไทยเฝ้าตามทุกซีซัน ส่วนการแข่งในประเทศหรือระดับท้องถิ่นให้เช็กจากระเบียบของรายการนั้น

แต้มที่ต้องรอภาพตัดสินมักเป็นแต้มที่เราจำได้นานที่สุด ไม่ว่าผลจะเข้าทางทีมที่เชียร์หรือไม่ การได้ลุ้นไปพร้อมคนทั้งยิมก็เป็นความทรงจำที่หาจากที่อื่นไม่ได้