Volleyball VNL

คุ้มกันตัวตบตอนโดนบล็อกสวน ใครยืนตรงไหนเก็บลูกที่เด้งกลับ

คุ้มกันตัวตบตอนโดนบล็อกสวน ใครยืนตรงไหนเก็บลูกที่เด้งกลับ
ที่มา: Wikimedia Commons

ตัวตบกระโดดขึ้นฟาดเต็มแรง มือบล็อกฝั่งตรงข้ามยื่นมาปิดพอดี ลูกเด้งกลับลงมาฝั่งเราห่างจากตาข่ายไม่ถึงสองก้าว ทั้งทีมยืนมองลูกตกพื้นโดยไม่มีใครขยับ ภาพนี้เกิดในสนามสมัครเล่นบ่อยจนหลายคนคิดว่าเป็นเรื่องโชคร้าย ทั้งที่จริงเป็นแต้มที่เก็บคืนได้ถ้าทีมยืนรอถูกที่

ฝั่งรับของเกมนี้มีคนพูดถึงเยอะแล้ว ทั้งการจัดระบบบล็อกและแนวรับหลังบล็อก แต่เมื่อทีมเราเป็นฝ่ายบุก คนที่ไม่ได้ตบก็มีงานต้องทำเหมือนกัน งานนั้นเรียกว่าการคุ้มกันตัวตบ หรือที่โค้ชหลายคนเรียกทับศัพท์ว่า “คัฟเวอร์”

หลักที่ 1: ลูกที่โดนบล็อกมักตกใกล้

เมื่อลูกตบชนมือบล็อกที่ปิดมาตรงๆ แรงส่วนใหญ่จะถูกดันกลับลงล่าง ลูกจึงมักตกในระยะใกล้ตาข่ายและใกล้ตัวตบ ไม่ใช่ลอยไปท้ายสนาม คนที่อยู่ใกล้ที่สุดจึงต้องเป็นคนแรกที่พร้อมรับ

นี่คือเหตุผลที่ผู้เล่นคุ้มกันต้องย่อตัวต่ำ เข่างอ น้ำหนักอยู่ปลายเท้า และมือเตรียมพร้อมอยู่ระดับเข่า ถ้ายืนตัวตรงดูลูกตบเหมือนคนดู ลูกที่เด้งลงมาเร็วจะผ่านไปก่อนที่ตัวจะลงไปถึง

หลักที่ 2: แบ่งเป็นวงใกล้กับวงไกล

ทีมทั่วไปแบ่งคนคุ้มกันเป็นสองชั้น ชั้นแรกเป็นครึ่งวงกลมรอบตัวตบ ห่างประมาณหนึ่งถึงสองก้าว มักเป็นเซตเตอร์และผู้เล่นที่อยู่ใกล้ที่สุด ชั้นที่สองอยู่ลึกลงมา คอยเก็บลูกที่เด้งสูงหรือกระเด็นออกด้านข้าง

ใครอยู่ชั้นไหนขึ้นกับว่าลูกถูกเซตไปฝั่งใด ไม่มีสูตรตายตัวสำหรับทุกทีม สิ่งสำคัญคือทุกคนรู้ว่าเมื่อลูกไปทางซ้าย ตัวเองต้องขยับไปไหน การป้องกันแบบซ้อนชั้นแบบนี้มีให้เห็นในเรื่องอื่นด้วย ลองนึกถึงการป้องกันไฟฟ้าในบ้านที่วางไว้ซ้อนกันหลายชั้น ตั้งแต่รางปลั๊กไปจนถึงตู้ไฟ ชั้นหนึ่งพลาด ยังมีอีกชั้นรออยู่ หลักคิดของการคุ้มกันก็คล้ายกัน

ผลในสนามจริง: เก็บได้แล้วต้องส่งสูง

ลูกที่เก็บคืนจากบล็อกมักมาเร็วและทิศทางไม่แน่นอน อย่าพยายามส่งให้สวยเหมือนรับเสิร์ฟ ให้เล็งส่งขึ้นสูงกลางสนาม เพื่อซื้อเวลาให้เซตเตอร์และตัวตบกลับมาตั้งหลัก เมื่อลูกลอยสูงพอ ทีมจะได้เริ่มจังหวะบุกใหม่อีกครั้ง

ตัวตบเองก็ต้องลงพื้นแล้วรีบเตรียมตัว ไม่ใช่หันไปมองบล็อกด้วยความหงุดหงิด เพราะลูกที่เพื่อนเก็บขึ้นมาอาจกลับมาให้ตบอีกรอบในไม่กี่วินาที

การสื่อสารสำคัญมากในจังหวะนี้ ลูกที่ตกระหว่างคนสองคนมักไม่มีใครเอา หรือไม่ก็ชนกันเอง การฝึกส่งเสียงเรียกลูกด้วยคำสั้นที่ทุกคนเข้าใจจึงช่วยได้มาก

ผลในสนามจริง: ซ้อมให้เป็นนิสัย

การคุ้มกันไม่ได้เกิดเองจากการเล่นเกมบ่อยๆ ต้องตั้งใจซ้อม ตัวอย่างเกมซ้อมที่ทีมสมัครเล่นทำได้:

  1. ให้คนตัวสูงยืนชิดตาข่ายฝั่งตรงข้าม ยกแผ่นรองหรือหมอนขึ้นเหนือขอบตาข่ายแทนมือบล็อก
  2. ตัวตบตีลูกเบาๆ ใส่แผ่นนั้น ให้ลูกเด้งกลับลงมา
  3. ผู้เล่นที่เหลือยืนเป็นวงคุ้มกันแล้วพยายามเก็บลูกขึ้นสูง
  4. สลับตำแหน่งการเซตไปซ้าย กลาง ขวา เพื่อให้ทุกคนจำได้ว่าต้องย้ายไปตรงไหน

ระหว่างซ้อมควรมีคนคอยดูความปลอดภัย และเริ่มจากลูกเบาก่อนเสมอ เมื่อทุกคนคุ้นกับการเคลื่อนที่แล้วค่อยเพิ่มความเร็ว

การอ่านทิศทางลูกก็ช่วยให้คุ้มกันได้ดีขึ้น ผู้เล่นที่เคยฝึกสังเกตไหล่และข้อศอกของตัวตบในฝั่งรับ จะเอาทักษะเดียวกันมาใช้คาดว่าเพื่อนจะตีไปทางไหน และลูกจะเด้งกลับมาทางใด

ลองดูเกมนัดต่อไปที่คุณเล่นหรือเปิดดู ตอนตัวตบฝั่งหนึ่งกระโดดขึ้น เพื่อนร่วมทีมของเขาย่อตัวล้อมรอบอยู่ หรือยืนตัวตรงรอดูผลเฉยๆ